یک نفر ... یک جایی...

تمام رویاش لبخند توست و زمانی که به تو فکر میکنه که زندگی واقعا با ارزشه پس هرگاه احساس تنهایی کردی این حقیقت رو به خاطر داشته باش

یک نفر ... یک جایی ... در حال فکر کردن به توست

سلام به تنهاترین سکوت من

سلام به آسمانی که خیال پرواز دارد ولی پرواز در اوست نه او در پرواز

صدایم کن تا انتها

وجودم مال تو نیست که بهانه ای او را می گیری

آری

من اسیرم

من اسیر غربت های بی گناهی هستم که در چشمان کسی دیگر دیدم

اشتباه

آری تو اشتباه کردی

که موج خروشان دلت را به جزیره در بند من کوباندی

من خود اسیر هزاران موج تنهایی ام

هنوز دریایی خروشان دل من را ندیدی که بهانه دوری می گیری

آیینه ی وجودم باش که با تو بشکنم

اری من شکستم و به اعماق وجودم رسیدم

به نبودن رسیدم که از بودن با تو بهتر است

شک نکن

غربت زیباترین لحظه ای است که تو داری

تنهایی آرزوی من است که با تو گم می شود

تو از احساس گفتی و من از اغماض

آری من گذشتم از تو و بودن با تو

ولی بدان

خورشید هنوز می تابد

باد همچنان می وزد

باران ولی هنوز نباریده

ای کاش تو را در زیر باران می دیدم تا می فهمیدم که آیا ....؟

نه

ولی بدان صداقت هنوز آبی است

سکوتم را نشانه نبودن نگیر که من هیچ وقت نبودم

تو آن موج خروشانی که ساحل را نمی بیند

چشمانت را باز کن تا برویم به انتهایی نبودن تا از نو آغاز کنیم

آری از نو آغاز می کنیم

بیا با نبودن بساز که آشنا ترین واژه از جنس باران است

عشق

برایت می نویسم که عشق چیست که در خودت می بینی یا نه؟

عشق یعنی باد و باران را همصدای خود بدانی

عشق یعنی قطره ای از چشم تو

عشق یعنی رفتن

عشق یعنی صدای ناله های شبانه ای که من برای تو آواز می کردم

عشق یعنی در جفای یار بودن

عشق یعنی زجر اندر نگاه تو

عشق یعنی مرگ عاشق

عشق یعنی انکسار واژه ها

عشق یعنی بنویس یک روز چه خواهی کرد گر به باران برسی

آری برایم از باران بنویس

بنویس که اگر روزی برای تو باران بارید چتر شکسته ات را باز خواهی کرد یا نه

بنویس که هنوز به رسیدن رسیده ای یا نه؟

ولی هر گز جوابم را نده

برای دوست خوب و مهربونم آ.مراد ویسیکه راهی سفر ۲ ساله خودشه...میخوام بگم باید تو زندگی محکم قدم برداری ...من وقتی داشتم می رفتم سربازی ۵ ماه از حالای تو کوچیکتر بودم و ۱۵۰ روز بی تجربه تر ...تو دانشگاه رفتی اما من از پشت میز و نیمکت مدرسه پا شدم و تک و تنها رفتم دیار غربت ...(پادگان آموزشی ۰۳ عجب شیر یادت بخیر)شاید تو یادت نیاد ...آخه همو نمی شناختیم...به هر حال وقتی برای تو قدم رنجه کردن و بردن ثبت نام و آلان هم با خدم و حشم فرستادن بری زیاد هم ترسو نباش ...تحمل کن اگه حتی تحمل کردنش جرمه

برای شرمین ...عزيزم من باورم نميشد که يکی ديگه هم توی اين دنيا از نبودنت غصه دار شده و اونم کسی نيست بجز هه لو ...ميخواستم بهت بگم محکم باش و زودی از اون غار بيا بيرون...خيلی ها اين بيرون چشم انتظار هستن

برای ماهی خانوم...چرا اينقدر دير دير آپ ميکنی خواهر جون...با ما به از اين باش که با خلق جهانی

برای آفتاب که برای خودش فیلسوفه ...قشنگ می نویسه و ذهن خلاقی داره حیف که بعضی وقتها در درک مطالبش کم میارم حالا نمیدونم بخاطر اون یکی دو سال کوچیکتر بودنه یا اینکه بنده ...بعله دیگه...عقب مونده تشریف داریم

برای همه دوستای گلم...زمستون داره از راه میرسه و...آی خداااااا آخه من چیکار کنم  آنفولانزا دست از سرم بر نمیداره...راستی نونو جون هم سرما خورده بودبهتر شدی آبجی جون؟

از دوستای دانشگاه بگم که وقتی بهشون گفتم این جمعه بریم کوه آبیدر اینطوری شدند

و خوابشون برد

وداع

میروم خسته و افسرده و زار

سوي منزلگه ويرانه خويش
به خدا مي برم از شهر شما
دل شوريده و ديوانه خويش
مي برم تا كه در آن نقطه دور
شستشويش دهم از رنگ نگاه
شستشويش دهم از لكه عشق
زين همه خواهش بيجا و تباه
 مي برم تا ز تو دورش سازم
ز تو اي جلوه اميد حال
مي برم زنده بگورش سازم
تا از اين پس نكند باد وصال
 ناله مي لرزد
مي رقصد اشك
آه بگذار كه بگريزم من
از تو اي چشمه جوشان گناه
شايد آن به كه بپرهيزم من
بخدا غنچه شادي بودم
دست عشق آمد و از شاخم چيد
شعله آه شدم صد افسوس
كه لبم باز بر آن لب نرسيد
عاقبت بند سفر پايم بست
مي روم خنده به لب ‚ خونین دل
مي روم از دل من دست بدار
اي اميد عبث بي حاصل

دوستان...!یاران باوفای من...!

میخوام آزمون کارشناسی ارشد شرکت کنم ,ناچارا نمیتونم زیاد آپ کنم

از اینکه تو این مدت نتونستم به همتون سر بزنم شرمنده ام

من هر وقت بتونم بهتون سر میزنم ,دلم واستون خیلی تنگ میشه

آفتاب, ماهی (زینب), هاوری ,دلسوخته(فاطمه), نونو ,پردیس ,شرمین, عرفان ,محمد و همه عزیزانی که همراه من بوده و هستید ,دوستتان دارم و براتون آرزوی موفقیت دارم

واسم دعا کنید

داداش کوچیکتون جلال

در چشمانت چیست که مرا به سوی خود میکشد؟در گرمی دستهایت چیست که دستهایم آنرا میطلبد؟درآینه چشمهایم بنگر چه می بینی؟آیا میبینی که تو را می بینند؟صدای طپش قلبم را می شنوی که فریاد میزنند ((دوستت دارم )) دوست ندارم که بگویم دوستت دارم ...دوست دارم که بدانی دوستت دارم.

و دوباره عشق متولد شد      

قصه ما و خدا مث قصه اون ماهي ميمونه كه هر روز به خاطر دوري از دريا اشك    مي ريخت و گريه ميكرد .

آخرشم تو اشك خودش غرق شد و فهميد دريا چيزي نيست جز اشكاي ماهيها . ما با خدا فاصله اي نداريم جز خود !!

اگه خدا تا لبه یه پرتگاه خطرناک تو رو برد فقط بهش اعتماد کن.

چون یا تو رو از پشت میگیره

یا پرواز کردن رو بهت یاد میده.

خدا جووووووني اينقدر بهت نياز داااااااااااااااااااااااارم كه نگووووووووووووو. دلت مياد جلال رو تنها بذاري؟ جلال دلش غصه دار ميشه اگه  باهاش قهر كني آخههههههههههه...... آشتي؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چشمهاي تو تيله هاي روشني هستندوحکم دوخورشيدي را دارند که هميشه در افق آرزوهاي من ميدرخشند. فروغ چشمهاي تو آرمانها وآرزوهاي من هستند.جاذبه هايي که از فضاها وراههاي دور به هم ميرسند.تمام گلايه هايت و تمام کلام ناگفته ات درسکوت آن چشمان هميشه خيره ات با وجود اينهمه فاصله برايم مفهوم و آشناست. من هرشب براي تو نامه مي نويسم وصبحها قبل از اينکه افتاب به کوچه مابيايد آنرا به پاي گنجشکي مهربان مي بندم تابه تو برساند.آيا نامه هايم را مي خواني؟ 

براي تو مي نويسم.براي تو که معناي باران را ازناودانها نمي پرسي وهيچگاه با کوهها قهرنميکني.براي تو که پنجره را بخاطر ديدن خورشيد دوست داري وبه ياس بخاطر اينکه بوي يار رادارد احترام ميگذاري.در تنهائي  سرشار ازحضور صميمانه تو اينک من اعتراف ميکنم.دراتاق ساکت وتاريک هرگاه من نگاه توراشعر ميکنم اگر کلمات همراه من نباشند دلم مي پوسد. اگر فرصت نوشتن را از من بگيرند مثل درختي که به شوره زاري دور تبعيد شده باشد خشک مي شوم. اگر کلمات از من بگريزند ومرا تنها بگذارند از درون ميگدازم.من شب وتنهائي را با کلمات دوست دارم.براي تو مي نويسم.آيا نامه هايم را مي خواني؟    

براي تو مي نويسم . براي تو که ازتمام بهارها به فروردين نزديکتري.براي تو که از همه ارديبهشتها به بهشت شبيه تري. براي تو که پائيزرانيزدوست داري وزمستان را ازخانه ات نمي راني.

جايت بيش ازهمه درکنارم خاليست.

 اي ساده ترين بامن

 صداکن مرا.صداي تو خوبست.صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است که درانتهاي صميميت حزن مي رويد.

روزها مي روند و مي آيند.ابرها فرو مي ريزند وگنجشکها پير مي شوند. من يقين دارم اگر امروز پنجره روحم را به سوي تو بازنکنم هرگز با پرنده ها همسفر  نخواهم شد.

هرشب دراتاق کوچکم به يادت فانوسي مي سازم و آنرا به دورترين ستاره هديه مي دهم . تو ازصبح زيباتري و اول همه دفترهايم طلوع مي کني.تو از همه خورشيدها بزرگتري ودرابتداي همه آه هايم  می درخشی

خدا جوووووووونييييييييي دلم برات تنگيده. با من حرف بزن...